Skip to content
De museoloog cover art

Arnoud Odding

De museoloog

A Visual Arts and Arts podcast

Good podcast? Give it some love!

About the show

De museoloog is een podcast waarin Arnoud Odding met mensen spreekt die onze musea in beweging brengen. Mensen die nadenken over de razendsnelle veranderingen in deze tijd en die bereid zijn nieuwe wegen te zoeken. Want musea kunnen over van alles gaan, maar als ze niet zijn aangesloten op de vragen van nu dan verliezen ze hun urgentie, hun betekenis. Een podcast met curatoren en onderzoekers, met denkers en doeners. Over wat ze doen, wat ze belangrijk vinden en waarom. Niets missen van de Museoloog? Schrijf je in voor de nieuwsbrief: https://www.odding.nl/nieuwsbrief/

Newest episodes

De kunst van het wankelen met Ward Rennen #47

1 hr 3 min

"Het heeft aan een zijden draadje gehangen. Meerdere malen." Directeur Ward Rennen van Museumpark Vonk in Eindhoven zegt het nu rustig maar eerder zat hij wel anderhalf jaar lang in de verdediging. Hij kon zijn verhaal niet vertellen, zijn naam raakte besmet, het project dreigde te stranden, terwijl hij wist wat er mogelijk was. Maar dat kwam niet meer aan bod: hij was alleen nog maar bezig met ‘verkeersbewegingsberekeningen’ en onderzoek op onderzoek. Toch gaan in juli de deuren open van het nieuwe museumpark, 26 maanden na het definitieve groene licht.  Dat is ‘wankelen’ in de praktijk. Niet als pose van bescheidenheid, maar als werkwijze: bouwen op experimenten in plaats van zekerheden. Je moet de onzekerheid verdragen en toch blijven bewegen. Ward doet dat op elk niveau. De 'vonken' laten dat het duidelijkst zien: elk jaar een nieuw bouwwerk, vier jaar in de maak, gemaakt met en door de gemeenschap. Of bezoekers de verbinding leggen die het museum beoogt? Hij heeft er vertrouwen in maar garanties geven kan niet. Want het is nou eenmaal een experiment.  In mijn boek De kunst van het wankelen, of het instabiele museum schrijf ik dat een goede strategie niet begint bij wat we al zeker weten, maar bij het erkennen dat we veel niet weten. Ward Rennen laat zien hoe dat eruitziet als je het echt doet.

De kunst van het wankelen met Léontine Meijer-van Mensch #46

1 hr 1 min

“Zowel van extreem links als van extreem rechts werd ik aangevallen. En misschien doe je het dan ook goed." Léontine Meijer-van Mensch leidde drie etnologische musea in Duitsland. Ze vloog mee met ministers naar Nigeria voor de teruggave van de Benin-bronzen, bouwde ruimtes waar gemeenschappen hun voorouders konden herdenken, en legde een directe lijn bloot tussen koloniaal geweld en de Holocaust. Ze werd daarvoor bewonderd én aangevallen, van extreem links tot extreem rechts, soms op dezelfde dag. Nu is ze directeur van Museum Rotterdam, een museum dat na een gedwongen sluiting een nieuwe start maakt in een nieuw gebouw op de plek waar de stad ooit begon, en waarvan ik als lid van de Raad van Toezicht de wedergeboorte van dichtbij mag meemaken. In deze aflevering spreek ik met haar over dekolonisatie en herinneringscultuur, over de politieke druk op musea in Duitsland en Nederland, over hoe 7 oktober ook in de culturele sector de verhoudingen op scherp zette. En over de vraag wat het betekent om een museum te maken dat ruimte biedt aan nuance en twijfel, juist nu de wereld steeds luider om enkelvoudige standpunten vraagt. En dat ze dat nu wil doen in Rotterdam, in een stad die zichzelf ook al tachtig jaar opnieuw probeert uit te vinden, maakt dit gesprek voor mij des te interessanter. Lees ook mijn nieuwe boek : De kunst van het wankelen of het instabiele museum #rotterdam #musea #museum #demuseoloog

#45 afl. 2: Over hoop en optimisme

42 min

Dit is de tweede podcast over het symposium 'De kunst van het wankelen' van 17 april in het Centraal Museum. Luister eerst naar deel één als je dat nog niet deed. We zoeken met z'n allen naar een nieuwe taal. Woorden als hoop, optimisme, snelheid, traagheid, liefde, we gebruiken ze allemaal, maar geven er net iets andere inhoud aan. Dat is geen semantisch spelletje. Het is het wankelen zelf. In dit tweede deel gaat het over wat musea kunnen zijn in een tijd die zelf wankelt. Over hoop als serieuze categorie. Over optimisme dat niet naïef is maar volgehouden. Met Wayne Modest, Lotte Walrave en Michael Huijser. Het slot is van Meta Knol, die het symposium afsloot met een reflectie over het 'Discrepante museum': het museum van de logica én van de liefde, de systeemwereld én de vrije ruimte. Misschien zijn dat wel de twee benen waarop musea wankelen en misschien is dat precies goed zo. Met dank aan Centraal Museum, Amsterdam Museum en Museumvereniging. Lees hier meer over: De kunst van het wankelen of het instabiele museum .⁠

Similar podcasts

All episodes

De kunst van het wankelen met Ward Rennen #47

1 hr 3 min

"Het heeft aan een zijden draadje gehangen. Meerdere malen." Directeur Ward Rennen van Museumpark Vonk in Eindhoven zegt het nu rustig maar eerder zat hij wel anderhalf jaar lang in de verdediging. Hij kon zijn verhaal niet vertellen, zijn naam raakte besmet, het project dreigde te stranden, terwijl hij wist wat er mogelijk was. Maar dat kwam niet meer aan bod: hij was alleen nog maar bezig met ‘verkeersbewegingsberekeningen’ en onderzoek op onderzoek. Toch gaan in juli de deuren open van het nieuwe museumpark, 26 maanden na het definitieve groene licht.  Dat is ‘wankelen’ in de praktijk. Niet als pose van bescheidenheid, maar als werkwijze: bouwen op experimenten in plaats van zekerheden. Je moet de onzekerheid verdragen en toch blijven bewegen. Ward doet dat op elk niveau. De 'vonken' laten dat het duidelijkst zien: elk jaar een nieuw bouwwerk, vier jaar in de maak, gemaakt met en door de gemeenschap. Of bezoekers de verbinding leggen die het museum beoogt? Hij heeft er vertrouwen in maar garanties geven kan niet. Want het is nou eenmaal een experiment.  In mijn boek De kunst van het wankelen, of het instabiele museum schrijf ik dat een goede strategie niet begint bij wat we al zeker weten, maar bij het erkennen dat we veel niet weten. Ward Rennen laat zien hoe dat eruitziet als je het echt doet.

De kunst van het wankelen met Léontine Meijer-van Mensch #46

1 hr 1 min

“Zowel van extreem links als van extreem rechts werd ik aangevallen. En misschien doe je het dan ook goed." Léontine Meijer-van Mensch leidde drie etnologische musea in Duitsland. Ze vloog mee met ministers naar Nigeria voor de teruggave van de Benin-bronzen, bouwde ruimtes waar gemeenschappen hun voorouders konden herdenken, en legde een directe lijn bloot tussen koloniaal geweld en de Holocaust. Ze werd daarvoor bewonderd én aangevallen, van extreem links tot extreem rechts, soms op dezelfde dag. Nu is ze directeur van Museum Rotterdam, een museum dat na een gedwongen sluiting een nieuwe start maakt in een nieuw gebouw op de plek waar de stad ooit begon, en waarvan ik als lid van de Raad van Toezicht de wedergeboorte van dichtbij mag meemaken. In deze aflevering spreek ik met haar over dekolonisatie en herinneringscultuur, over de politieke druk op musea in Duitsland en Nederland, over hoe 7 oktober ook in de culturele sector de verhoudingen op scherp zette. En over de vraag wat het betekent om een museum te maken dat ruimte biedt aan nuance en twijfel, juist nu de wereld steeds luider om enkelvoudige standpunten vraagt. En dat ze dat nu wil doen in Rotterdam, in een stad die zichzelf ook al tachtig jaar opnieuw probeert uit te vinden, maakt dit gesprek voor mij des te interessanter. Lees ook mijn nieuwe boek : De kunst van het wankelen of het instabiele museum #rotterdam #musea #museum #demuseoloog

#45 afl. 2: Over hoop en optimisme

42 min

Dit is de tweede podcast over het symposium 'De kunst van het wankelen' van 17 april in het Centraal Museum. Luister eerst naar deel één als je dat nog niet deed. We zoeken met z'n allen naar een nieuwe taal. Woorden als hoop, optimisme, snelheid, traagheid, liefde, we gebruiken ze allemaal, maar geven er net iets andere inhoud aan. Dat is geen semantisch spelletje. Het is het wankelen zelf. In dit tweede deel gaat het over wat musea kunnen zijn in een tijd die zelf wankelt. Over hoop als serieuze categorie. Over optimisme dat niet naïef is maar volgehouden. Met Wayne Modest, Lotte Walrave en Michael Huijser. Het slot is van Meta Knol, die het symposium afsloot met een reflectie over het 'Discrepante museum': het museum van de logica én van de liefde, de systeemwereld én de vrije ruimte. Misschien zijn dat wel de twee benen waarop musea wankelen en misschien is dat precies goed zo. Met dank aan Centraal Museum, Amsterdam Museum en Museumvereniging. Lees hier meer over: De kunst van het wankelen of het instabiele museum .⁠

#45 Afl. 1: Over activisme en engagement

57 min

Er was meer animo voor het symposium 'De kunst van het wankelen' dan er stoelen waren in het Centraal Museum. We moesten mensen teleurstellen. Gelukkig namen we alles op. Dit is de eerste van twee podcasts die daaruit voortkwamen. We staan midden in een nieuwe wereld. Niet een wereld die nog moet aanbreken, maar een die zich nog moet zetten. De oude vormen passen niet meer naadloos, ook niet in musea. In drie gesprekken met negen directeuren draaide alles om één grote vraag: hoe breng je dat nieuwe museum voor die nieuwe wereld dichterbij? In dit eerste deel twee gesprekken. Het eerste gaat vooral over engagement en activisme: wanneer spreek je je uit als museum en wanneer misschien niet? Wat is het verschil tussen een activistische houding en een geëngageerde? Onder leiding van Udo Feitsma, met Judikje Kiers, Vera Carasso en Anne de Haij. Het tweede gesprek gaat terug naar de wortels van het museum: wat is de kern van waar het in musea om draait? Met Manfred Sellink, Tanja Elsgeest en Harry Tupan. Met een welkomstwoord van Bart Rutten, gastheer namens het Centraal Museum.  Met dank aan Centraal Museum, Amsterdam Museum en Museumvereniging. Lees hier meer over: De kunst van het wankelen of het instabiele museum .

De kunst van het wankelen met Elise van Melis #44

45 min

Er zijn van die banen waarvan je je afvraagt: wie dóét dit, voor z’n plezier? Museumdirecteur bijvoorbeeld. Want bedenk, je moet van vele markten thuis zijn. Je bent van de inhoud, maar ook van de mensen — betaalde collega’s én, steeds vaker, een grote groep vrijwilligers. Je beweegt je tussen politiek links en rechts, met om de paar jaar weer een nieuwe wethouder. Je bent ondernemer en enthousiast idealist. Je werft fondsen, bewaakt het geld, snapt iets van bouwen en veiligheidseisen, voelt culturele codes aan en levert ondertussen jaarverslagen op. En dan is er ook nog de raad van toezicht: Wat is besturen. Wat houdt toezicht in? En hoe stevig sta je als directeur in het huidige governance-model? Zeker in een kleiner museum, zoals Museum Cruquius in de Haarlemmermeer, komt álles dichtbij. En toch staat Elise van Melis daar al meer dan 25 jaar middenin. Eerst bij het historisch museum, en sinds 2011 ook bij Museum Cruquius — dat ze door een fusie heen begeleidde en eigenlijk vanaf de grond opnieuw opbouwde. Met een klein team van vier, nu vijf fte, en meer dan tweehonderd vrijwilligers. Hoe houd je zo’n schip op koers? Hoe wankel je vooruit — twee stappen vooruit, één stap achteruit — en altijd doelgericht blijven. Welkom bij De kunst van het wankelen met Elise van Melis, directeur van Museum Cruquius. Hoe gaat dat nou in zo’n museum, zo’n groot vernieuwingsproject? Bestel "De Kunst van het Wankelen of het instabiele museum".

De kunst van het wankelen met Marc de Beyer #43

50 min

Teylers Museum in Haarlem bestaat al 250 jaar en in die tijd zijn een paar dingen nooit veranderd: de ovale zaal, de vitrines, het gevoel dat je terugloopt door de tijd. Maar precies die tijdscapsule maakt het zo’n ingewikkelde plek om te besturen. Als je zo oud wilt worden, moet je je immers telkens vernieuwen. Blijven experimenteren. Wankelend vooruit!  Dat is precies wat Marc de Beyer doet, sinds 4 jaar directeur van het oudste museum van Nederland. In deze aflevering spreken we over wat je doet als je collectie zo authentiek is dat ze zichzelf bijna gevangen houdt. Over fossielen die al sinds 1885 op dezelfde plek liggen. Over Gen Z met platenspelers. En over de tentoonstelling De mannen van Michelangelo: hoe je voor het eerst in de Nederlandse geschiedenis een marmeren beeld van Michelangelo naar Haarlem haalt, een bezoekerswaardering van 8,2 boekt, en toch de vraag overhoudt of dit precies was wat je voor ogen had. Want alleen al de titel riep de vraag op: gaat dit over een van de grootste kunstenaars uit de westerse geschiedenis, of over wie hij beminde? Marc merkte dat zijn eigen bezoekers zich afvroegen: “Moet het nou dat iemand vanuit een gay perspectief iets zegt over Michelangelo? Kan het niet gewoon over zijn kunst gaan?” Een deel vond dat. Een ander deel vond de hedendaagse blik juist verfrissend. En Marc zelf? Die blijft zich afvragen wat er misschien nog beter had gekund. Teylers is een museum dat zichzelf steeds opnieuw probeert uit te vinden zonder zichzelf te verliezen. Hoe ver kun je daarin gaan? En wanneer ben je te voorzichtig of juist te ver gegaan? Luister naar De kunst van het wankelen met Marc de Beyer, directeur van Teylers Museum in Haarlem.

De kunst van het wankelen met Anne de Haij #42

52 min

“Er komt altijd een punt waarop je niet anders kan dan jezelf uitspreken,” zegt Anne de Haij, directeur van Stedelijk Museum Schiedam. In musea vinden we het vanzelfsprekend om het gesprek open te houden: ruimte voor perspectieven, geen snelle stellingname. Maar volgens Anne de Haij is er een grens aan die houding. We leven in een tijd waarin het niet alleen meer gaat om uiteenlopende meningen, maar ook om fundamentele kwesties die onder druk staan, zoals mensenrechten en het klimaat. “Dan kun je” zegt ze “niet anders dan je uitspreken”. Tegelijk maakt Anne de Haij een duidelijk onderscheid tussen “activistisch” willen zijn en je uitspreken over onrecht. Dat laatste noemt ze geen activisme, maar “mens-zijn” en “naar elkaar omkijken”. Hoe dat er in de praktijk uitziet, legt ze uit in aflevering 42 van De Museoloog via de manier waarop het museum handelt: niet met vrijblijvende statements, maar via projecten. Kunstenaars laten spreken, werk aankopen, of samenwerken met gemeenschappen als een thema hun leven beheerst.

De kunst van het wankelen met Martine Gosselink #41

50 min

“Zou je opstappen als een nieuwe regering jou zou verbieden om diversiteitsbeleid te blijven handhaven…?” Dat was een vraag tijdens een bijeenkomst van museumdirecteuren in het voorbije jaar. De meesten zeiden meteen ja. Maar Martine Gosselink, directeur van het Mauritshuis, niet. Ze moest denken aan Wilhelm Martin, directeur van datzelfde Mauritshuis tijdens de Tweede Wereldoorlog. Martine schetst hem niet als held en ook niet als collaborateur, maar als iemand die bleef, juist om te voorkomen dat er “een andere pion” zou komen die wel exact zou gaan doen wat de bezetter wilde. In het Mauritshuis zaten onderduikers voor de Arbeitseinsatz op zolder, terwijl beneden Duitse officieren “kwamen genieten van een leuk strijkje op donderdagmiddag.” Het wringt, en precies dat wringen laat zien wat manoeuvreren in extreme omstandigheden kan betekenen. De redenering van Martine is ongemakkelijk en tegelijk uiterst relevant. Blijven zitten kan betekenen dat je voorkomt dat er iemand op jouw plek komt die zonder aarzeling “dat nieuwe nationale beleid gaat uitvoeren.” In haar verhaal is dat geen lafheid, maar verantwoordelijkheid nemen in omstandigheden die je niet zelf gekozen hebt. Soms meebewegen, soms weigeren, soms tijd kopen, en dat alles om erger te voorkomen. Wilhelm Martin had kunnen vertrekken. Hij was “klaar voor pensioen”, maar hij bleef. Hij “laveerde als een koorddanser” en pas achteraf kun je constateren dat “zijn kwartje de goede kant op is gevallen.” Zijn verhaal is ook een waarschuwing tegen onze behoefte aan snelle morele helderheid. Goed en fout zijn niet altijd zwart-wit, zeker niet als je midden in de storm staat. Dan bestaat handelen uit grijswaarden: grenzen trekken, bijsturen, soms blijven om te beschermen wat anders verdwijnt. Dat is ook wat ik bedoel met “vooruitwankelen”. Niet weifelen uit gemak, maar in beweging blijven met nuance, richting het goede, zonder te doen alsof die weg ooit helemaal helder en simpel is. “Principes zijn er voor mensen die n...

De kunst van het wankelen met Nanda van den Berg #40

45 min

Nanda van den Berg is directeur van Huis Marseille, Museum voor Fotografie. Tijdens haar studie in de jaren tachtig stuitte ze in een wat vergeten artikel op het werk van Claude Cahun en wist ze meteen: dit wordt mijn afstudeeronderwerp. Dat herkenningsmoment, het gevoel bij een kunstenaar, een foto of een boek: ‘hier moet ik iets mee, dát is het’, is haar sindsdien blijven begeleiden. Pas later vond ze taal voor wat er dan gebeurt. In 2006/2007 las ze The Fashionable Mind van Kennedy Fraser. Fraser beschrijft mode als meer dan kleding: als een systeem van signalen dat laat zien wat er onderhuids in een tijd verschuift. Voor Van den Berg was dat vooral een heldere definitie van iets wat ze al lang ervoer. Noem het trendgevoeligheid, noem het een antenne, maar het is geen doelbewuste zoektocht. Beelden dringen zich aan. Haar selectieproces is daardoor associatief en intuïtief: kijken, wikken, terugkeren, totdat een werk zijn eigen noodzaak bewijst. Die focus op het sprekende, het scherpe, het excellente is voor haar geen elitair motto maar een verdedigingslinie. In een omgeving waarin we dagelijks worden overspoeld door vluchtige beeldproductie en waarin generatieve AI de toevoer van laagwaardige ‘slop’ verder aanjaagt, wil ze werk tonen dat weerstand biedt door precisie en eigenzinnigheid. Omdat het méér zegt over het nu: over hoe we kijken, verlangen, consumeren, herinneren. Het privaat gefinancierde Huis Marseille kiest daarmee een andere koers dan veel publiek gefinancierde collega-instellingen, waar participatie vaak het vertrekpunt is. In Huis Marseille staan het beeld en het oeuvre centraal, al is de inzet vergelijkbaar: de eigen tijd zichtbaar en voelbaar maken. Hoe dat in de praktijk werkt, vertelt Van den Berg in een nieuwe aflevering van De Museoloog.

De kunst van het wankelen met Judikje Kiers #39

52 min

Onder de titel De kunst van het wankelen ga ik, Arnoud Odding, dit voorjaar in gesprek met museumdirecteuren en conservatoren over de vraag hoe musea omgaan met de crises van onze tijd en met groeiende onzekerheid, wantrouwen en polarisatie. Wat kun je als museum doen wanneer iedereen om snelle, stellige antwoorden vraagt? Hoe blijf je een plek waar mensen kunnen vertragen, kijken, spreken en zich blijven verwonderen? In deze eerste aflevering spreek ik met Judikje Kiers, directeur van het Amsterdam Museum. Ze vertelt hoe ze in de jaren negentig in het Rijksmuseum van dichtbij zag hoe publieksbemiddeling en educatie, mede onder invloed van Henk van Os, van bijzaak naar kernactiviteit groeiden: een museum gaat niet alleen over objecten, maar over de relatie tussen object, verhaal en bezoeker. Die overtuiging nam ze mee naar Museum Ons’ Lieve Heer op Solder, waar ze al snel het thema ‘tolerantie’ centraal zette. Destijds werd dat door sommigen weggezet als “modieus”, maar Judikje laat zien hoe zo’n keuze juist kan uitgroeien tot een duurzaam programma dat verleden en heden met elkaar verbindt. Voor haar is het geen marketinglaag, maar een museale opdracht: historische plekken worden relevant als je durft te spreken over actuele vragen, zonder de complexiteit glad te strijken. Haar internationale ervaring, onder meer in Oekraïne, maakte daarnaast duidelijk hoe kwetsbaar vrijheid, autonomie en erfgoed zijn, en hoe een museum zelfs zonder zichtbare objecten betekenis kan hebben als plek voor herinnering en ontmoeting. Zacht uitgesproken, maar ongelooflijk krachtige woorden over waarden, waarderen en wankelen. Koers houden vraagt moed, ook als dat weerstand oproept of geld kost. 

Wayne Modest: Rethinking the Museum – podcast De Museoloog #38

56 min

Wayne Modest didn’t set out to become a museum director. Born and raised in Jamaica, he first studied Chemistry and Mathematics. But soon, his path shifted in a different direction. Drawing on his scientific background, he began working as Keeper of Collections at the Museums of History and Ethnography at the Institute of Jamaica. It was there that he started questioning the underlying assumptions of museum work. Why were practices in Jamaican museums based on Western models? Were these approaches relevant—or even appropriate—in a Caribbean context? These questions marked the beginning of a deeper quest. To explore them further, he moved to the Netherlands to study museology at the Reinwardt Academy in Amsterdam. There, he deepened his understanding of how museums construct narratives and how those narratives are shaped by power and history. In 2010, he became Head of Curatorial Practice at the Tropenmuseum in Amsterdam, which later became part of the National Museum of World Cultures. Today, Wayne Modest is Director of Content at the Wereldmuseum, which brings together four museum locations in Amsterdam, Leiden, Nijmegen, and Rotterdam. Wayne Modest is a key figure in efforts to rethink the role of museums, both in the Netherlands and internationally. His work focuses on advocating for the decolonization of museums and striving toward institutions that are more equitable, inclusive, and critically aware of their histories. Listen to Wayne Modest, a man who continues to ask difficult questions—and challenges us to do the same.

Ruimte om te dwalen én te maken: Tanja Elstgeest over haar Museum De Lakenhal #37

47 min

In aflevering 37 van De Museoloog spreekt Arnoud Odding met Tanja Elstgeest, directeur van Museum De Lakenhal in Leiden. "We praten over haar ongemakkelijke begin in de museumwereld — over die stage bij het Stedelijk, waar ze aan de verkeerde tafel zat in de kantine en leerde hoe verstikkend ongeschreven regels kunnen zijn. Over het trekken van spijkers uit muren, letterlijk en figuurlijk. Over de energie van een productiehuis, het snelle schakelen van de theaterwereld — en over de tragere, bedachtzame ritmes van musea. Tanja pleit voor een museum dat ruimte biedt aan reflectie én aan experiment. Niet alleen conserveren, maar ook creëren. Niet alleen tonen, maar ook bevragen. Aan de hand van concrete voorbeelden — zoals het publieksprogramma ‘Lakenhal Laat’ en de theatrale enscenering van de aankomende tentoonstelling rond de mysterieuze 17e-eeuwse schilder “IS” — laat ze zien hoe ze conventies openbreekt en nieuwe vormen van publieksbeleving mogelijk maakt. We spreken over hiërarchie en samenwerking, over interdisciplinariteit en projectdenken, over musea als plekken van ontmoeting en verbeelding. En over hoe je als culturele instelling relevant blijft in een wereld die steeds sneller verandert. Misschien is de grootste uitdaging niet een nieuw publiek bereiken, maar de eigen structuren durven loslaten.

#36-3 The making of "Ik ben gewoon hier" in het Centraal Museum. Afl 3

30 min

Aflevering 3 – Anders kijken! Een drieluik van De Museoloog over co-creatie, activisme en anders kijken in het Centraal Museum Een tentoonstelling over het niet-standaard lichaam vraagt om een andere manier van kijken – en voelen, ruiken, horen. In deze laatste aflevering hoor je hoe Ik ben gewoon hier vorm kreeg als multi-zintuiglijke ervaring. Een gelaagde, soms schurende, maar vooral verbindende presentatie. Wat leert het museum van deze samenwerking? En wat betekent het voor de toekomst? Over frictie, creativiteit en de complexe rol van musea in een veranderende wereld. De tentoonstelling Ik ben gewoon hier in het Centraal Museum Utrecht is bijzonder. Niet alleen vanwege het onderwerp – het niet-standaard lichaam – maar vooral vanwege hoe die tot stand kwam: in nauwe samenwerking met het Kreukelcollectief, een groep activistische onderzoekers, denkers en makers met een beperking. In deze driedelige podcastserie onderzoekt strategisch adviseur Arnoud Odding wat co-creatie in de museumpraktijk betekent, waarom deze tentoonstelling zo belangrijk is en wat het vraagt van iedereen die meedoet. Een serie over luisteren, loslaten, en opnieuw leren kijken. Met bijdragen van: Bart Rutten (directeur Centraal Museum), Jacqueline Kool (Kreukelcollectief), Eline Pollaert (Kreukelcollectief), Eva Burgering (junior-conservator) en Kristine Kavelaars (projectcoördinator).

#36-2 The making of "Ik ben gewoon hier" in het Centraal Museum. Afl 2

25 min

Aflevering 2 – De emancipatie van het niet-standaard lichaam Een drieluik van De Museoloog over co-creatie, activisme en anders kijken in het Centraal Museum Wat betekent het om een niet-standaard lichaam te hebben in een samenleving die draait om ‘normaliteit’ en zelfredzaamheid? Deze aflevering duikt in de geschiedenis en het activisme van het Kreukelcollectief. Over validisme, zichtbaarheid en waarom een tentoonstelling als deze ertoe doet in een samenleving die liever wegkijkt. De tentoonstelling Ik ben gewoon hier in het Centraal Museum Utrecht is bijzonder. Niet alleen vanwege het onderwerp – het niet-standaard lichaam – maar vooral vanwege hoe die tot stand kwam: in nauwe samenwerking met het Kreukelcollectief, een groep activistische onderzoekers, denkers en makers met een beperking. In deze driedelige podcastserie onderzoekt strategisch adviseur Arnoud Odding wat co-creatie in de museumpraktijk betekent, waarom deze tentoonstelling zo belangrijk is en wat het vraagt van iedereen die meedoet. Een serie over luisteren, loslaten, en opnieuw leren kijken. Met bijdragen van: Bart Rutten (directeur Centraal Museum), Jacqueline Kool (Kreukelcollectief), Eline Pollaert (Kreukelcollectief), Eva Burgering (junior-conservator) en Kristine Kavelaars (projectcoördinator).

#36-1 The making of "Ik ben gewoon hier" in het Centraal Museum. Afl 1.

27 min

Afl 1: Co-creatie, hoe doe je dat? Wat gebeurt er als een museum een tentoonstelling niet óver mensen maakt, maar mét hen – in volledige gelijkwaardigheid. In de eerste aflevering van de podcastserie Ik ben gewoon hier onderzoek ik hoe het Centraal Museum samenwerkte met het Kreukelcollectief, een groep activistische onderzoekers, makers en denkers met een beperking. Een openhartig gesprek over gedeeld eigenaarschap, institutionele reflexen en wat er allemaal verandert als je écht samenwerkt. Een drieluik van De Museoloog over co-creatie, activisme en anders kijken.   De tentoonstelling Ik ben gewoon hier in het Centraal Museum Utrecht is bijzonder. Niet alleen vanwege het onderwerp – het niet-standaard lichaam – maar vooral vanwege hoe die tot stand kwam: in nauwe samenwerking met het Kreukelcollectief, een groep activistische onderzoekers, denkers en makers met een beperking. In deze driedelige podcastserie onderzoekt strategisch adviseur Arnoud Odding wat co-creatie in de museumpraktijk betekent, waarom deze tentoonstelling zo belangrijk is en wat het vraagt van iedereen die meedoet.  Een serie over luisteren, loslaten, en opnieuw leren kijken.   Met bijdragen van: Bart Rutten (directeur Centraal Museum) Jacqueline Kool (Kreukelcollectief) Eline Pollaert (Kreukelcollectief) Eva Burgering (junior-conservator) Kristine Kavelaars (projectcoördinator)   Van iedere aflevering is een volledig transcript gemaakt en te dowloaden via https://www.odding.nl/de-museoloog

Rustig groeien, groots scoren – hoe Harderwijk museumbezoekers veroverde #35

49 min

In 12 jaar tijd is Stadsmuseum Harderwijk gegroeid van 3.000 naar meer dan 100.000 bezoekers per jaar. En in 2023, twee jaar geleden, zelfs naar meer dan 150.000 bezoekers. Hoe hebben ze dat gedaan! Hebben ze enorme blockbusters georganiseerd? Tonnen aan reclame uitgegeven? Nee, niets van dat al. In Harderwijk hebben ze gekozen voor een no nonsens-aanpak. Zo zou ik het willen noemen. Weet wie je bent, wat je kunt en voor wie je het doet. Blijf dicht bij je publiek en ook bij jezelf.  En, durf te vragen! Dat is de succesformule van Corien van der Meulen directeur van Stadsmuseum Harderwijk en Sophie van Steenderen, de conservator. Twee hardwerkende enthousiastelingen die elkaar in aflevering 35 van mijn podcast De Museoloog  moeiteloos weten te vinden en aan te vullen. Luister hier naar het verhaal van Corien van der Meulen en Sophie van Steenderen! #Demuseoloog #musea

Van ons allemaal, voor ons allemaal! - Birgit Donker in #34 van De Museoloog

43 min

“Ik kon mijn ogen niet geloven” – directeur Birgit Donker over haar nieuwe fotomuseum.  Toen Birgit Donker, directeur van het Nederlands Fotomuseum, op zoek ging naar een nieuw onderkomen voor het museum, had ze schetsen gemaakt van een vierkant gebouw met het depot in het hart. En via allerlei omwegen stuitte ze uiteindelijk op pakhuis Santos in Rotterdam – een imposant, vierkant gebouw dat perfect past bij haar oorspronkelijke schets. “Ik kon mijn ogen niet geloven,” vertelt ze. “Dit was het gewoon.” Tweeëntwintig jaar na de opening in de binnenstad en 18 jaar na de verhuizing naar de Wilhelminakade, verhuist het Nederlands Fotomuseum in het najaar van 2025 naar dit historische pakhuis, op een steenworp afstand van de huidige locatie. Een plek die de fotografie eindelijk de ruimte geeft die het verdient. Want het is eigenlijk best gek: we leven in een beeldcultuur, maken gemiddeld 20 foto’s per dag, zo vertelt Birgit Donker, en toch is museale aandacht voor fotografie nog maar heel recent. Pas in 1989 begon het Rijksmuseum bijvoorbeeld serieus met het verzamelen van foto’s. En ook de fotomusea in Amsterdam en Den Haag zijn allemaal van rond de laatste eeuwwisseling. In deze aflevering van De Museoloog vertelt Birgit Donker over de bijzondere zoektocht, over de enorme waarde van fotografie – als kunst, als document, als verhaal – en over het belang van een echt fotografiemuseum. Want fotografie is zoveel meer dan kunst of documentair: het is misschien wel de meest veelzijdige spiegel van ons leven. Luister naar aflevering 34 en hoor waarom Pakhuis Santos de volgende grote stap is in de geschiedenis van het Nederlands Fotomuseum.

Dingeman Kuilman "Nu is het van ons!" #33

41 min

Tot zijn verrassing ontdekte Dingeman Kuilman – toen hij directeur werd van het Stedelijk Museum Breda – dat de wortels van het Nederlands Koningshuis in Breda liggen. Het verhaal van Nederland is zoveel rijker dan slechts de Hollandse geschiedenis dat hij besloot om er een vaste presentatie over te maken: De Nassaus van Breda. Ons nationale verhaal stamt uit de 19e eeuw en het vertelt over wie wij zijn, als natie. Maar dat narratief heeft door de eenzijdige nadruk op slechts een deel van de geschiedenis de neiging om andere perspectieven en mensen uit te sluiten.  Door lokale geschiedenissen te vertellen en daarbij ook naar eerdere of latere periodes te kijken kunnen we een ‘open’ verhaal vertellen. Want een open verhaal is een divers verhaal en als er in deze tijd één ding nodig is dan is het wel het overbruggen van de kloof tussen verschillende groepen. Tussen de praktisch en de theoretisch opgeleide mensen bijvoorbeeld. Daarom ook wil Dingeman Kuilman zowel kunst als geschiedenis tonen in een van de nieuwste stadsmusea van Nederland. https://www.odding.nl/dingeman_kuilman/

#32-1 The making of het Romeins Museum (Afl. 1)

28 min

Afl. 1: "Jullie weten niet wat je in huis hebt" Deze zomer besloot de Gemeenteraad van Heerlen om miljoenen te steken in de vernieuwing van het Thermenmuseum tot het Romeins Museum. Luister vanaf woensdag 10 december naar het ongelooflijke verhaal van ‘The making of het Romeins Museum’. Een verhaal over de neergang én de wederopstanding van een stad. Een verhaal ook over het strategisch denken en handelen van een gedreven groep mensen áchter het museum! Een succes waar jaren aan gewerkt is. Vanaf woensdag 10 december publiceer ik álledrie de afleveringen van deze mini-serie podcasts in één keer. Inspiratie uit Heerlen die ik graag met jullie deel, voor onder de kerstboom en om straks het nieuwe jaar met goede moed weer in te gaan. M.m.v. Hans Thuis, Jordy Clemens, Karen Jeneson, Benoît Mater, Jody Martens en Camille Oostwegel Aflevering 1, “Jullie weten niet wat je in huis hebt”, vertelt het verhaal van de ruim tien jaar die voorafgingen aan het miljoenenbesluit van de gemeenteraad van Heerlen. Het gaat over jarenlang laten zien wat je waard bent, zodat het moment van stemming voelt als een formaliteit: “Maar dat hadden we toch al besloten?”

#32-2 The making of het Romeins Museum (Afl. 2)

31 min

Afl. 2: “Samen het persoonlijke oppakken” Deze zomer besloot de Gemeenteraad van Heerlen om miljoenen te steken in de vernieuwing van het Thermenmuseum tot het Romeins Museum. Luister vanaf woensdag naar het ongelooflijke verhaal van ‘The making of het Romeins Museum’. Een verhaal over de neergang én de wederopstanding van een stad. Een verhaal ook over het strategisch denken en handelen van een gedreven groep mensen áchter het museum! Een succes waar jaren aan gewerkt is. Vanaf komende woensdag publiceer ik álledrie de afleveringen van deze mini-serie podcasts in één keer. Inspiratie uit Heerlen die ik graag met jullie deel, voor onder de kerstboom en om straks het nieuwe jaar met goede moed weer in te gaan. Luister naar ‘The Making of het Romeins Museum’, met medewerking van Hans Thuis, Jordy Clemens, Karen Jeneson, Benoît Mater, Jody Martens en Camille Oostwegel Aflevering 2, “Samen het persoonlijke oppakken”, gaat over de diepe crisis die Heerlen doormaakte in de jaren ’80 en ’90 van de vorige eeuw. Het vertelt hoe de inwoners en het stadsbestuur, met enorme kracht en zelfverzekerdheid, samen weer betekenis willen geven aan hun stad. Daarbij speelt het Romeinse erfgoed een centrale rol.

#32-3 The making of het Romeins Museum. (afl. 3)

29 min

Afl. 3 “Gewoon de mens van toen, heel dichtbij” Deze zomer besloot de Gemeenteraad van Heerlen om miljoenen te steken in de vernieuwing van het Thermenmuseum tot het Romeins Museum. Luister vanaf woensdag naar het ongelooflijke verhaal van ‘The making of het Romeins Museum’. Een verhaal over de neergang én de wederopstanding van een stad. Een verhaal ook over het strategisch denken en handelen van een gedreven groep mensen áchter het museum! Een succes waar jaren aan gewerkt is. Vanaf komende woensdag publiceer ik álledrie de afleveringen van deze mini-serie podcasts in één keer. Inspiratie uit Heerlen die ik graag met jullie deel, voor onder de kerstboom en om straks het nieuwe jaar met goede moed weer in te gaan. Luister naar ‘The Making of het Romeins Museum’, met medewerking van Hans Thuis, Jordy Clemens, Karen Jeneson, Benoît Mater, Jody Martens en Camille Oostwegel Aflevering 3 “Gewoon de mens van toen, heel dichtbij” draait om de vraag hoe je via ingekraste namen op oude potscherven in contact kunt komen met de mensen van toen. In Heerlen staat de mens centraal, zowel die van vroeger als die van nu.

#31-3 The making of Labyrinthia in het Drents Museum (afl. 3)

30 min

De meerstemmige samenleving In de derde aflevering van The making of Labyrinthia, ‘De meerstemmige samenleving’, gaat het over de wijze waarop het Drents Museum ook heel andere groepen wil bereiken. Meerstemmigheid en inclusiviteit zijn in Drenthe niet persé hetzelfde als in bijvoorbeeld de Randstad. In de podcast bespreken we onder meer samenwerkingen met de Molukse gemeenschap en projecten gericht op mensen die minder bekend zijn met musea of niet vanzelfsprekend naar tentoonstellingen gaan. Inclusiviteit gaat echter verder. Het betekent ook rekening houden met bezoekers met fysieke of zintuiglijke beperkingen. Hoe maak je een tentoonstelling die toegankelijk is voor iedereen, ongeacht achtergrond of mogelijkheden? Labyrinthia laat zien hoe universele verhalen en vragen mensen uit alle lagen en plekken van de samenleving kunnen raken. In deze aflevering hoor je hoe het Drents Museum werkt aan een plek waar iedereen zich welkom voelt. Schrijf je in voor inspirerende verhalen van mensen die musea in beweging brengen: https://www.odding.nl/nieuwsbrief/

#31-2 The making of Labyrinthia in het Drents Museum (afl. 2)

30 min

Niet het vakgebied maar de mens! In musea proberen we de hele wereld te vangen. Verzamelen is dan ook een oermenselijke bezigheid. We verzamelen om de wereld beter te begrijpen, om greep op ons bestaan te krijgen. Traditioneel waren collectiepresentaties in musea uitstallingen van de mooiste objecten die volgens wetenschappelijke inzichten werden geordend. Kunstmusea waren ingericht in scholen en stijlen; historische musea in tijdperken en landen of culturen en natuurhistorische musea volgden vaak de indeling van Linnaeus. Maar sinds een aantal jaren zijn we losser, associatiever en zelfs eclectischer geworden. Want het publiek wil verbaasd worden, verwonderd en meegezogen in andere denkwerelden. Het kunstpubliek krijgt nu vaak een thematische of ‘transhistorische’ presentatie voorgeschoteld en families een ‘belevenis’. Ook het Drents Museum heeft met ‘Labyrinthia’ afscheid genomen van de strikte indeling volgens traditionele vakgebieden. Het museum wil de zintuigen prikkelen en stelt ‘universele’ vragen. Het maakt van de grootste zwakte een kracht door het doolhof van zalen te omarmen en er een labyrintische reis door de collectie van te maken. Luister naar The Making of Labyrinthia in het Drents Museum met in deze tweede aflevering (vanaf 21/11) ‘Niet het vakgebied maar de mens’ gaat het over de universele vragen, over de zintuigen en over ‘Witte Maegie’, het vriendelijke huisspook dat je op je tocht door het museum begeleidt. Schrijf je in voor inspirerende verhalen van mensen die musea in beweging brengen: https://www.odding.nl/nieuwsbrief/

#31-1 The making of Labyrinthia in het Drents Museum (afl. 1)

25 min

Aflevering 1: De gelijkbenige driehoek van Harry Tupan Hoe is het grote succes van het Drents Museum toch te verklaren? Het heeft ongetwijfeld met gevoel voor de tijdgeest te maken. Maar volgens directeur Harry Tupan is het eigenlijk vrij simpel. Je moet gewoon de gelijkbenige driehoek in de gaten houden met op iedere zijde een belangrijk thema: het verhaal, het object en de enscenering. Samen vormen deze drie thema’s het ideale beeld van hoe een tentoonstelling er voor het publiek moet uitzien. Het verhaal, het object en de enscenering moeten met elkaar in evenwicht zijn. Deze magische formule past het museum altijd toe. Dus zowel op de grote tijdelijke tentoonstellingen als nu op de collectiepresentatie Labyrinthia waar het publiek geconfronteerd wordt met universele vragen.  Luister naar aflevering 1 van The making of Labyrinthia: De gelijkbenige driehoek van Harry Tupan!

#30-3 The making of Yalla Yalla (afl. 3)

28 min

In 1978 vertrekt een jonge man, Sabri Saad El Hamus, vanuit Cairo naar Amsterdam om er nooit meer te vertrekken. “Ik wilde naar het Westen, naar Parijs omdat ik had gelezen dat Parijs de hoofdstad van de hel was... […] Die wereld wilde ik zien en meemaken… En ik kom in Amsterdam terecht, op de Dam, en ik denk “ik hoef helemaal niet naar Parijs”. “Sodom en Gomorra op een vrolijke manier”. 120 jaar eerder maakte de jonge Utrechtse kunstenaar Willem Famars de Testas dezelfde reis in omgekeerde volgorde, om er “door oriëntalisme doorkneed te raken”. Voor een prachtig project in Teylers Museum reisde Sabri Saad El Hamus met conservator Terry van Druten en podcastmaker Tjitske Mussche naar Cairo om in de voetsporen van Willem Famars de Testas het oude en het nieuwe Egypte te ontdekken. Een reis voorbij de cliché’s! Luister vanaf vandaag naar het derde deel van The Making of Yalla Yalla: “Jij wordt die ander en die ander wordt jou!” M.m.v. Willemijn Schellekens, Sabri Saad el Hamus, Theun Mosk, Tjitske Mussche, Terry van Druten en Marc de Beyer. Dit najaar publiceert De Museoloog een nieuwe serie podcasts onder de noemer “The making of… In deze serie spreekt Arnoud Odding met makers van tentoonstellingen en musea over de vraag hoe je vernieuwt in tijden van maatschappelijk engagement en politieke ophef. ‘De Museoloog’ vind je in je favoriete podcast-app of eventueel hier: https://www.odding.nl/de-museoloog/ Niets missen van De Museoloog? ⁠⁠⁠⁠Schrijf je in voor de nieuwsbrief⁠ via: https://www.odding.nl/nieuwsbrief/ #musea #museums #podcast 

#30-2 The making of Yalla Yalla. Afl. 2

30 min

Aflevering 2: een nieuwe makerscultuur Het was niet altijd makkelijk. “Zo nu en dan moest ik als klassiek conservator op mijn handen gaan zitten” zegt hoofdconservator Terry van Druten van Teylers Museum over de totstandkoming van “Yalla Yalla, zie je in Egypte”. Het maken van een tentoonstelling is een groepsproces waar veel verschillende specialisten samenkomen. Je moet ruimte geven aan anderen en dat is wat Teylers heeft gedaan door theatermaker en acteur Sabri Saad El Hamus, scenograaf Theun Mosk en podcastmaker Tjitske Mussche te vragen om samen met conservator Terry van Druten de nieuwe tentoonstelling over de 19e eeuwse oriëntalistische kunstenaar Willem Famars de Testas te maken. Ze werden al heel vroeg betrokken en het resultaat is dan ook geen klassieke tentoonstelling maar een ‘podwalk’. Iets tussen een tentoonstelling en een theatervoorstelling in. Luister vanaf vandaag naar het 2e deel van The making of Yalla Yalla, waarin de makers vertellen over hun avonturen in Teylers Museum. M.m.v. Willemijn Schellekens, Sabri Saad el Hamus, Theun Mosk, Tjitske Mussche, Terry van Druten en Marc de Beyer. ‘De Museoloog’ vind je in je favoriete podcast-app of eventueel hier: https://www.odding.nl/de-museoloog/ Niets missen van De Museoloog? ⁠⁠⁠⁠Schrijf je in voor de nieuwsbrief⁠ via: ⁠https://www.odding.nl/nieuwsbrief/⁠

#30-1 The making of Yalla Yalla. Afl. 1

26 min

Aflevering 1: “Zo kunnen we dit niet meer vertellen!” De aanloop naar de nieuwe tentoonstelling “Yalla Yalla, zie je in Egypte” in Teylers Museum was lang! Vijftien jaar geleden schreef hoofdconservator Terry van Druten het eerste concept voor een tentoonstelling over de oriëntalistische kunstenaar Willem Famars de Testas die midden 19e eeuw tweemaal naar Egypte reisde. Toen Terry dat concept niet zo lang geleden herlas schrok hij. Zo wilde hij dat verhaal niet meer vertellen. Te exotisch, te oriëntalistisch. Gelukkig vond hij in directeur Marc de Beyer een medestander om het helemaal anders aan te pakken. Het resultaat is geen gewone tentoonstelling maar iets dat het midden houdt tussen een theatervoorstelling en een tentoonstelling: een podwalk! Met hulp van acteur Sabri Saad El Hamus, scenograaf Theun Mosk en podcastmaker Tjitske Mussche maakte het oudste museum van Nederland een project dat de grenzen van de vernieuwing opzoekt. “The making of Yalla Yalla” is een driedelige podcastserie van De Museoloog met vandaag de eerste aflevering: “zo kunnen we dit niet meer vertellen”. M.m.v. Willemijn Schellekens, Sabri Saad el Hamus, Theun Mosk, Tjitske Mussche, Terry van Druten en Marc de Beyer. ‘De Museoloog’ vind je in je favoriete podcast-app of eventueel hier: https://www.odding.nl/de-museoloog/ Niets missen van De Museoloog? ⁠⁠⁠⁠Schrijf je in voor de nieuwsbrief⁠ via: https://www.odding.nl/nieuwsbrief/

#29-3 The making of: Schaduwen op de Atlantische Oceaan (afl. 3)

30 min

Afl. 3: Van roerganger tot gemeenschapsmanager In drie afleveringen vertellen vijf direct betrokkenen over de realisatie van de tentoonstelling ‘Schaduwen op de Atlantische Oceaan’, over de reis die deze presentatie voor het museum zelf is geworden.  En in deze derde aflevering komt de ontwikkeling aan de orde hoe het museum - dat ooit als autoriteit werd gezien, en heel vaak nog steeds als roerganger zich steeds meer tot gemeenschapsmanager ontwikkelt. In deze aflevering proberen we vooruit te kijken naar de bredere ontwikkeling die het Scheepvaartmuseum doormaakt. Het vergt best wat van een museum om zo diepgaand, met mensen van verschillende achtergronden, zo’n vernieuwende tentoonstelling te maken. ‘Je moet er wel klaar voor zijn’ zegt gastconservator Dyoñna Bennett.  Met de tentoonstelling “Schaduwen op de Atlantische Oceaan” richt het Scheepvaartmuseum de blik op het westen nadat het de afgelopen jaren vooral verhalen vertelde over het oosten, over Japan, over Indonesië, over China. De relatie van Nederland met het oosten is een geschiedenis van kolonialisme en de VOC, maar ook van handel en economische rijkdom voor de Hollanders. De trots van een zeevarende natie, die gepaard gaat aan koloniale schande maakt dit een ambivalent verhaal. De geschiedenis van de Westindische Compagnie, de WIC, is donkerder. Een verhaal voornamelijk over slavernij en over onmenselijk vervoer van mensen over de Atlantische Oceaan. Dit najaar publiceert De Museoloog een nieuwe serie podcasts onder de noemer: The making of… In deze serie spreekt Arnoud Odding met makers van tentoonstellingen en musea over de vraag hóe je vernieuwt in tijden van maatschappelijk engagement en politieke ophef. Niets missen van De Museoloog? ⁠⁠⁠⁠Schrijf je in voor de nieuwsbrief⁠

#29-2 The Making of: Schaduwen op de Atlantische Oceaan (afl. 2)

31 min

Afl. 2: Het persoonlijke is museaal In drie afleveringen vertellen vijf direct betrokkenen over de realisatie van de tentoonstelling ‘Schaduwen op de Atlantische Oceaan’, over de reis die deze presentatie voor het museum zelf is geworden.  In de tweede aflevering gaat het over de achtergrond van de mensen die het museum maken. De afstandelijke, schijnbaar neutrale houding van het traditionele museum is door een nieuwe generatie museummakers ingeruild voor een meer persoonlijk engagement. “Het persoonlijke is museaal!”  Met de tentoonstelling “Schaduwen op de Atlantische Oceaan” richt het Scheepvaartmuseum de blik op het westen nadat het de afgelopen jaren vooral verhalen vertelde over het oosten, over Japan, over Indonesië, over China. De relatie van Nederland met het oosten is een geschiedenis van kolonialisme en de VOC, maar ook van handel en economische rijkdom voor de Hollanders. De trots van een zeevarende natie, die gepaard gaat aan koloniale schande maakt dit een ambivalent verhaal. De geschiedenis van de Westindische Compagnie, de WIC, is donkerder. Een verhaal voornamelijk over slavernij en over onmenselijk vervoer van mensen over de Atlantische Oceaan. Dit najaar publiceert De Museoloog een nieuwe serie podcasts onder de noemer: The making of… In deze serie spreekt Arnoud Odding met makers van tentoonstellingen en musea over de vraag hóe je vernieuwt in tijden van maatschappelijk engagement en politieke ophef. Niets missen van De Museoloog? ⁠⁠⁠⁠Schrijf je in voor de nieuwsbrief⁠

#29-1 The Making of: Schaduwen op de Atlantische Oceaan (afl. 1)

30 min

Afl. 1: Een ongemakkelijk verhaal In drie afleveringen vertellen vijf direct betrokkenen over de realisatie van de tentoonstelling ‘Schaduwen op de Atlantische Oceaan’; over de reis die deze presentatie voor het museum zelf is geworden.  In deze eerste aflevering - “Een ongemakkelijk verhaal” - gaat het over de concretisering van de tentoonstelling en over nieuwe perspectieven in het museum. Over de wens om ‘ongemakkelijke’ verhalen te vertellen. Oude bronnen worden met nieuwe ogen gelezen, op zoek naar de ontelbare mensen áchter de bekende verhalen.  Met de tentoonstelling “Schaduwen op de Atlantische Oceaan” richt het Scheepvaartmuseum de blik op het westen nadat het de afgelopen jaren vooral verhalen vertelde over het oosten, over Japan, over Indonesië, over China. De relatie van Nederland met het oosten is een geschiedenis van kolonialisme en de VOC, maar ook van handel en economische rijkdom voor de Hollanders. De trots van een zeevarende natie, die gepaard gaat aan koloniale schande maakt dit een ambivalent verhaal. De geschiedenis van de Westindische Compagnie, de WIC, is donkerder. Een verhaal voornamelijk over slavernij en over onmenselijk vervoer van mensen over de Atlantische Oceaan. Dit najaar publiceert De Museoloog een nieuwe serie podcasts onder de noemer: The making of… In deze serie spreekt Arnoud Odding met makers van tentoonstellingen en musea over de vraag hóe je vernieuwt in tijden van maatschappelijk engagement en politieke ophef. Niets missen van De Museoloog? ⁠⁠⁠Schrijf je in voor de nieuwsbrief⁠

#28-2 The making of Landhuis Oud Amelisweerd (afl. 2)

26 min

Afl.2: Er is alleen maar nu!  In deze tweede aflevering van dit tweeluik over Landhuis Oud Amelisweerd gaat het niet alleen over de ambitie maar vooral over de vraag hoe je het aanpakt als je moet beginnen met vrijwel niets. Slechts dat lege landhuis. Waar begin je en hoe betaal je al je kosten? Het denkwerk dat er in gaat zitten, maar ook de dilemma’s van ons Nederlandse subsidiesysteem en over de aantrekkelijkheid én de gevaren van de groei. Je kunt weliswaar starten maar je zekerheid is beperkt tot de volgende aanvraagronde. ‘Er is alleen maar nu!' Midden in de Corona-periode schreef Lotte Walrave een mail aan de directeur van Stadsherstel Utrecht met de vraag of hij al wist wat hij met Landhuis Oud Amelisweerd wilde gaan doen. Ze had gelezen dat stadsherstel het landhuis in beheer zou nemen. Een paar gesprekken later kreeg ze de sleutel. En toen kwam Chantal Perlee op haar pad en gingen ze dat lege landhuis met de mooiste en meest kwetsbare 18e eeuwse behangsels digitaal toegankelijk maken. Samen vertellen Chantal en Lotte in “The making of Landhuis Oud Amelisweerd” over de zoektocht om nieuw leven te blazen in het oude landhuis, om het landhuis open te stellen voor publiek, om er een plek voor jonge makers van te maken én om er een digitaal archief aan te leggen voor verhalen over verleden, heden en een beetje toekomst. Dit najaar publiceert De Museoloog een nieuwe serie podcasts onder de noemer: The making of… In deze serie spreekt Arnoud Odding met makers van tentoonstellingen en musea over de vraag hóe je vernieuwt in tijden van maatschappelijk engagement en politieke ophef. Niets missen van De Museoloog? ⁠⁠Schrijf je in voor de nieuwsbrief⁠

#28-1 The making of Landhuis Oud Amelisweerd (afl. 1)

27 min

Afl. 1 ‘Leave no traces’. In deze eerste aflevering van een tweeluik over Landhuis Oud Amelisweerd vertelt directeur Lotte Walrave over haar ambitie om met een zuchtje weer te kunnen verdwijnen ‘alsof het huis mij niet heeft gekend’. ‘Leave no traces’. Chantal Perlee vertelt over hun plan om het fragiele landhuis niet met spullen maar met verhalen te vullen.  Midden in de Corona-periode schreef Lotte Walrave een mail aan de directeur van Stadsherstel Utrecht met de vraag of hij al wist wat hij met Landhuis Oud Amelisweerd wilde gaan doen. Ze had gelezen dat stadsherstel het landhuis in beheer zou nemen. Een paar gesprekken later kreeg ze de sleutel. En toen kwam Chantal Perlee op haar pad en gingen ze dat lege landhuis met de mooiste en meest kwetsbare 18e eeuwse behangsels digitaal toegankelijk maken. Samen vertellen Chantal en Lotte in “The making of Landhuis Oud Amelisweerd” over de zoektocht om nieuw leven te blazen in het oude landhuis, om het landhuis open te stellen voor publiek, om er een plek voor jonge makers van te maken én om er een digitaal archief aan te leggen voor verhalen over verleden, heden en een beetje toekomst. Dit najaar publiceert De Museoloog een nieuwe serie podcasts onder de noemer: The making of… In deze serie spreekt Arnoud Odding met makers van tentoonstellingen en musea over de vraag hóe je vernieuwt in tijden van maatschappelijk engagement en politieke ophef. Niets missen van De Museoloog? ⁠⁠Schrijf je in voor de nieuwsbrief⁠

#27 The making of de Atlas Van Stolk

34 min

Van vaderlandslievend naar maatschappijkritisch. The making of de Atlas Van Stolk Abraham van Stolk was een 19e eeuwse verzamelaar van oude prenten. Een Rotterdamse houthandelaar en een verlicht burger! Hij verzamelde tienduizenden prenten om een beeld te schetsen van de ‘vaderlandse’ geschiedenis. Zo’n verzameling noem je een atlas, een collectie afbeeldingen, zoals een museum een verzameling objecten heeft en een bibliotheek een heleboel boeken. Die Atlas van Stolk is sinds een aantal jaren ondergebracht bij de openbare bibliotheek van Rotterdam en de verzameling groeit nog steeds. Tegenwoordig is conservator Maretta Johnson verantwoordelijk voor de collectie. Arnoud Odding sprak met haar over de vraag hoe je zo’n ‘vaderlandslievende’ collectie nieuwe betekenis geeft en hoe musea en bibliotheken vernieuwen in gepolariseerde en maatschappelijk bewogen tijden. ‘De Atlas van Stolk is de eerste aflevering in een nieuwe serie podcasts van De Museoloog, onder de noemer: The making of… In deze serie spreekt Arnoud Odding met makers van tentoonstellingen en musea over de vraag hóe je vernieuwt in tijden van maatschappelijk engagement en politieke ophef. Niets missen van De Museoloog? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

#25 Kris Callens een Vlaming in het Fries Museum

48 min

Veel musea zijn de afgelopen decennia verzelfstandigd en dat betekent de vrijheid om bijvoorbeeld zelf je personeel te werven of ‘zelf je gummetjes te kopen’, zoals Kris Callens zegt. Maar het betekent ook dat een overheid kan zeggen dat je je problemen zélf maar oplost. ‘Dat is niet ons probleem’, terwijl musea toch ook echt een publieke taak blijven. Eén van de grote vragen voor musea in de komende jaren is hoe we de publieke opdracht borgen van een ondernemende, maatschappelijke instelling. Luister naar het verhaal van Kris Callens, een Vlaamse kunsthistoricus die al bijna negen jaar directeur is van het Fries Museum. Schrijf je in voor inspirerende verhalen van mensen die musea in beweging brengen in de ⁠nieuwsbrief van De Museoloog!

#26 Vanaf sept. bij De Museoloog: The making of...

8 min

In plaats van te spreken over de mensen en hun ideeën richt De Museoloog zich dit najaar op de vraag hóe musea vernieuwen; hóe een idee ontstaat; hóe de beste initiatieven resoneren met de huidige tijd en natuurlijk hóe een tentoonstelling mede gevormd wordt vanuit het DNA van het museum zelf.  De Museoloog belicht het creatieve proces van binnenuit. Dat maakt het extra interessant vanuit museologisch perspectief, voor collega’s in het land, voor overheden en óók voor de bezoekers van het museum. Inmiddels zijn er al afspraken gemaakt met vier musea om projecten te volgen. De eerste afleveringen worden in september gepubliceerd! En verder in deze korte aflevering: De maatschappelijke druk op musea om zich uit te spreken over actuele maatschappelijke vraagstukken in de samenleving neemt steeds verder toe. Maar hoe en wanneer spreek je je als museum wel of juist niet uit? En kun je als brancheorganisatie stelling innemen over geopolitieke ontwikkelingen? Deze vragen waren de aanleiding voor Uitgesproken: Musea in gesprek. Een serie van 4 gesprekken met museumdirecteuren en leden van managementteams uit het hele land. Uw podcasthost mocht in opdracht van de Museumvereniging deze gesprekken leiden. Zie ook de website van de Museumvereniging Mis niks en schrijf je in voor de nieuwsbrief van De Museoloog

#24 Rein Wolfs over het Stedelijk en "de geheimen van de wereld"

51 min

Rein Wolfs was al bijna klaar met zijn studie Nederlandse literatuur en letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam toen hij besloot over te stappen naar kunstgeschiedenis. Hij had zijn buik vol van de ‘pogingen van de letterkunde om wetenschappelijk voor vol aangezien te worden’. Wolfs kon er zijn essayistische aandrang niet kwijt. Tijdens een bezoek aan de beeldentuin van Park Middelheim bij Antwerpen zag hij een cirkel van cortenstaal liggen, van Bruce Nauman. Een beslissend moment want een niet onder woorden te brengen gevoel van verbondenheid bekroop hem. Beeldende kunst gaat ‘over de geheimen van de wereld’ zegt de tegenwoordige directeur van het Stedelijk Museum in aflevering 24 van De Museoloog. Musea zijn zich de laatste jaren steeds meer op de actualiteit en op de maatschappij gaan richten. ‘Kunst moet vrij zijn’ zegt Rein Wolfs. ‘Maar autonoom, alsof het buiten de maatschappij staat, zo kijken we tegenwoordig steeds minder aan tegen de kunst.’ ‘Kunst heeft veel meer met de maatschappij te maken dan mensen vaak denken’. Steeds meer museumdirecteuren leggen de nadruk op de maatschappelijke rol van kunst, cultuur en musea. Maar dat wil nog niet zeggen ‘dat musea zich over iedere maatschappelijke kwestie of conflict hoeven uit te spreken’ zegt Wolfs. Musea hebben hun eigen wijze om in de geheimen van de wereld te duiken. Luister dus naar Rein Wolfs in aflevering 24 van De Museoloog. Schrijf je in voor inspirerende verhalen van mensen die musea in beweging brengen in de ⁠nieuwsbrief van De Museoloog!

#23 Vera Carasso "Musea zijn voor iedereen!"

48 min

In aflevering 23 de directeur van de Museumvereniging en de Museumkaart, Vera Carasso. “Musea zijn voor iedereen en iedereen is welkom maar iedereen moet ook wel accepteren dat iedereen er is!” zegt Vera Carasso in het gesprek dat ik met haar had.  De vraag wat het nut is van musea wordt in iedere tijd net iets anders beantwoord. Tot voor kort werd vooral gewezen op het tijdloze belang van schoonheid, van kennis en van wetenschap. Sinds de eeuwwisseling is de nadruk komen te liggen op de maatschappelijke relevantie. Musea zijn er voor iedereen, het zijn niet meer de afgesloten bastions van vroeger. Musea zijn maatschappelijke instellingen en toenemend betrokken op al die discussies die we als samenleving voortdurend voeren. De laatste jaren steeds meer en steeds heftiger. Oorlog, en vrede, nieuws en nepnieuws, de regio en de Randstad, uitsluiting en inclusie, klimaat en stikstof en noem maar op!  Dat is geweldig maar dat maakt ze ook gevoelig voor krachten waar ze voorheen veel minder mee te maken hadden. Het maakt ze zelfbewust en kwetsbaar tegelijk. Hoe ga je daar mee om als directeur van een vereniging die de belangen behartigt van bijna 500 Nederlandse musea? Luister naar het gepassioneerde verhaal van Vera Carasso, sinds ruim twee jaar de directeur van de Museumvereniging en de Museumkaart. Schrijf je in voor inspirerende verhalen van mensen die musea in beweging brengen in de nieuwsbrief van De Museoloog!

#22 Chris Julien en Maurice Seleky over wat de kunst kan doen voor het klimaat

53 min

De cultuur ziet zichzelf graag als vooruitstrevend en richtinggevend. ‘Nu is het moment om dat te bewijzen’ zeggen Chris Julien en Maurice Seleky. Want als er ooit een belangrijk moment was om de samenleving in beweging te brengen dan is het wel nu met de zich ontrollende klimaatcrisis. Daarom pleiten Julien en Seleky voor een Cultuurberaad Klimaat waarin de vraag wordt gesteld wat de rol is van kunst en cultuur in de ecologische en klimaatcrisis. Wat zo’n cultuurberaad is en waarom juist de cultuursector met 400.000 werkenden en duizenden organisaties zo belangrijk is om de samenleving een slinger te geven leggen zij uit in aflevering 22 van De Museoloog. ‘De meeste mensen hebben iets met kunst en cultuur. Dat maakt ons mens’, zegt Maurice Seleky. ‘Dus wij hebben een enorme kracht en een enorme invloed en dus ook een enorme verantwoordelijkheid. En daarom is het tijd om ons te ‘beraden’ als cultuursector over dit thema. Omdat we op het punt staan om als mensheid en aarde voorgoed te veranderen en misschien wel te verdwijnen.’ De kunsten hebben niet meer de luxe of het privilege om zich alleen op zichzelf te richten vinden Seleky en Julien. ‘We moeten de maatschappij erbij betrekken.’ Het de kracht van kunst en cultuur om veranderingen teweeg te brengen en juist daarom is dat ‘Cultuurberaad Klimaat’ zo vreselijk belangrijk. Luister naar de oproep van Chris Julien en Maurice Seleky in aflevering 22 van De Museoloog. #musea #museums #klimaat #extinction

#21 Paulo Martina: "En dat dringt maar niet door in het westen!"

50 min

Paulo Martina is de koning van de regionale musea. Hij was directeur van Museum Dr8888 in Friesland, van Museum Bommel van Dam in Venlo en nu alweer ruim een jaar van de Stedelijke musea in Zutphen. En overal waar hij werkt laat hij zijn sporen na.  Binnen het jaar haalde hij de landelijke pers met zijn steun aan het initiatief voor een nieuw provinciaal Gelders museum.  Paulo heeft de tijdgeest mee. Zeker na de laatste provinciale en landelijke verkiezingen heeft de politiek meer aandacht voor de regio. Waar de geschiedenis van Nederland toch vooral de geschiedenis van Holland was daar is nu meer aandacht voor andere regionale geschiedenissen. Die regionale verhalen geven kleur aan het nationale verhaal en aan de Europese geschiedenis. Zo wil Paulo Martina de geschiedenis dichterbij brengen. Luister naar het verhaal van een museumdirecteur, met wortels op Curaçao, die de komende tijd twaalf provinciale museumplannen mag beoordelen als voorzitter van de Museumcommissie voor de Raad voor Cultuur! De Museoloog is een podcast waarin Arnoud Odding spreekt met mensen die musea in beweging brengen. Over wat ze doen, wat ze belangrijk vinden en waarom.  Wil je op de hoogte blijven van alle afleveringen van deze podcast abonneer je dan ook op de nieuwsbrief ‘De Museoloog’.

#20 Bertien Minco, vanuit "Het huis dat alles zag"

51 min

In aflevering 20 van de podcast De Museoloog een gesprek met Bertien Minco, directeur van Herinneringscentrum Kamp Westerbork. Het is een aflevering vol dilemma’s geworden. Een gesprek over herinneren, over de gelaagdheid van de geschiedenis, over leegte, over behoud, over verhalen vertellen, over oprechtheid en ook over de actualiteit en wat je kunt doen als herinneringscentrum op een open plek in een bos in Drenthe. Een gesprek vanuit het huis dat alles zag. De Museoloog is een podcast waarin Arnoud Odding spreekt met mensen die musea in beweging brengen. Over wat ze doen, wat ze belangrijk vinden en waarom.  Wil je op de hoogte blijven van alle afleveringen abonneer je dan op de podcast via je favoriete platform én abonneer je op de regelmatige nieuwsbrief via www.odding.nl/nieuwsbrief

#1 De vaandeldrager

19 min

Aflevering 1 van de mini-podcastserie “Musea in turbulente tijden” In 2023 heeft Arnoud Odding de tijd genomen om na te denken over musea en over de voortrazende tijd waarin we leven. Want musea gaan over tijd. Vroeger, nu en ook later. Hoe kunnen musea mensen helpen te vertragen in een versnellende wereld? Helpen om te nuanceren en verschillende perspectieven te zien en helpen om tegenstellingen te overbruggen? Dat was zijn doel voor 2023 en daarvoor heeft hij een groot aantal gesprekken gevoerd met museumdirecteuren en conservatoren. Die gesprekken hebben geleid tot een regelmatige podcast “De Museoloog” en een lang essay dat hij als boek heeft uitgegeven: “Echt - Het waarachtige museum”. Voor wie die langere podcasts teveel van het goede zijn is nu een compilatie gemaakt in een vierdelige mini-podcastserie onder de titel “Musea in turbulente tijden”. Met in deze aflevering: Saskia Bak van Museum Arnhem; Margriet Schavemaker en Imara Limon van het Amsterdam Museum; Emile Schrijver van het Joods Museum; Edwin van Huis van Naturalis en Jacqueline Grandjean van het Noordbrabants Museum.

#2 Een gouden eeuw?

22 min

Aflevering 2 van de mini-podcastserie “Musea in turbulente tijden” In 2023 heeft Arnoud Odding de tijd genomen om na te denken over musea en over de voortrazende tijd waarin we leven. Want musea gaan over tijd. Vroeger, nu en ook later. Hoe kunnen musea mensen helpen te vertragen in een versnellende wereld? Helpen om te nuanceren en verschillende perspectieven te zien en helpen om tegenstellingen te overbruggen? Dat was zijn doel voor 2023 en daarvoor heeft hij een groot aantal gesprekken gevoerd met museumdirecteuren en conservatoren. Die gesprekken hebben geleid tot een regelmatige podcast “De Museoloog” en een lang essay dat hij als boek heeft uitgegeven: “Echt - Het waarachtige museum”. Voor wie die langere podcasts teveel van het goede zijn is nu een compilatie gemaakt in een vierdelige mini-podcastserie onder de titel “Musea in turbulente tijden”. Met in deze aflevering: Imara Limon van het Amsterdam Museum; Michael Huijser van het Scheepvaartmuseum; Emile Schrijver van het Joods Museum; Manfred Sellink van Museum voor Schone Kunsten Gent; Robbert Roos van Kunsthal Kade en Teus Eenkhoorn van het Openluchtmuseum.

#3 Extinction Rebellion

22 min

Aflevering 3 van de mini-podcastserie “Musea in turbulente tijden” In 2023 heeft Arnoud Odding de tijd genomen om na te denken over musea en over de voortrazende tijd waarin we leven. Want musea gaan over tijd. Vroeger, nu en ook later. Hoe kunnen musea mensen helpen te vertragen in een versnellende wereld? Helpen om te nuanceren en verschillende perspectieven te zien en helpen om tegenstellingen te overbruggen? Dat was zijn doel voor 2023 en daarvoor heeft hij een groot aantal gesprekken gevoerd met museumdirecteuren en conservatoren. Die gesprekken hebben geleid tot een regelmatige podcast “De Museoloog” en een lang essay dat hij als boek heeft uitgegeven: “Echt - Het waarachtige museum”. Voor wie die langere podcasts teveel van het goede zijn is nu een compilatie gemaakt in een vierdelige mini-podcastserie onder de titel “Musea in turbulente tijden”. Met in deze aflevering: Margriet Schavemaker van het Amsterdam Museum; Robbert Roos van Kunsthal Kade; Hendrik Driessen, voorheen Museum De Pont; Bart Rutten van het Centraal Museum; Andreas Blühm van het Groninger Museum; Teus Eenkhoorn van het Openluchtmuseum; Robbert Roos van Kunsthal Kade; Jacqueline Grandjean van het Noordbrabants Museum en Edwin van Huis van Naturalis.

#4 Waarachtigheid

25 min

Aflevering 4 van de mini-podcastserie “Musea in turbulente tijden” In 2023 heeft Arnoud Odding de tijd genomen om na te denken over musea en over de voortrazende tijd waarin we leven. Want musea gaan over tijd. Vroeger, nu en ook later. Hoe kunnen musea mensen helpen te vertragen in een versnellende wereld? Helpen om te nuanceren en verschillende perspectieven te zien en helpen om tegenstellingen te overbruggen? Dat was zijn doel voor 2023 en daarvoor heeft hij een groot aantal gesprekken gevoerd met museumdirecteuren en conservatoren. Die gesprekken hebben geleid tot een regelmatige podcast “De Museoloog” en een lang essay dat hij als boek heeft uitgegeven: “Echt - Het waarachtige museum”. Voor wie die langere podcasts teveel van het goede zijn is nu een compilatie gemaakt in een vierdelige mini-podcastserie onder de titel “Musea in turbulente tijden”. Met in deze aflevering: Bart Rutten van het Centraal Museum; Meta Knol, voorheen Museum De Lakenhal; Margriet Schavemaker van het Amsterdam Museum; Manfred Sellink van het Museum voor Schone Kunsten Gent en Emile Schrijver van het Joods Museum.

#19 Emile Schrijver van het Joods Museum over de erkenning van complexiteit

53 min

Mijn podcastserie De Museoloog ben ik begonnen als een poging om te begrijpen hoe de actualiteit onze musea binnendringt, om te zien hoe musea worstelen met al die thema’s die onze wereld voortdurend en steeds sneller lijken te veranderen.  Waar is dit meer van toepassing dan in het Joods Cultureel Kwartier met o.a. het Joods Museum en vanaf maart volgend jaar het Nationaal Holocaustmuseum? Daarom was ik blij dat Emile Schrijver, directeur van het Joods Cultureel Kwartier mij wilde ontvangen voor een goed gesprek waarin niet alleen het onbeschrijfelijke verleden en de afschuwelijke actualiteiten maar ook de schoonheid en de complexiteit, de waarachtigheid aan de orde komen. Luister naar Emile Schrijver met zijn pleidooi voor de erkenning van complexiteit.

#18 Margriet Schavemaker over het Amsterdam Museum als start up van bijna 100 jaar.

53 min

Deze week in De Museoloog een gesprek met Margriet Schavemaker, artistiek directeur van het Amsterdam Museum. In 2025 bestaat Amsterdam 750 jaar, en een jaar later viert ook het Amsterdam Museum haar eerste eeuwfeest. Net als veel andere musea is het Amsterdams Historisch Museum, zoals het aanvankelijk heette, ontstaan vanuit stedetrots. Het museum moest bijdragen aan het zelfbewustzijn van de Amsterdammer en kennis van het glorierijke verleden van de stad. Honderd jaar na de oprichting van het museum kijken we daar anders tegenaan. Het Amsterdams Historisch Museum heet nu het Amsterdam Museum en het wil er zijn voor alle Amsterdammers, ook voor groepen die in het verleden vaak vergeten of genegeerd werden. Luister naar het verhaal van Margriet Schavemaker, die samen met algemeen directeur Judikje Kiers en alle collega’s het museum opnieuw aan het uitvinden is. Een verhaal hoe je een museum leidt zoals een start up, maar dan wel eentje van bijna een eeuw oud. #musea #podcast #museums

#17 Teus Eenkhoorn, een nuchtere tukker met boeddhistische neigingen

52 min

Deze week sprak Arnoud Odding met Teus Eenkhoorn, directeur van het Openluchtmuseum in Arnhem. Teus staat met zijn mensen voor de uitdaging om het Openluchtmuseum mee te laten veranderen met de tijd. Dit familiemuseum richt zich op meer dan vijf eeuwen dagelijks leven in Nederland en omvat eigenlijk alles. Maar het is ook een museum zonder veel ordening. Hoe geef je helderheid en samenhang aan een museum wanneer het dagelijks leven, een veelomvattende container is waarin alles lijkt te passen? Een indrukwekkend, eerlijk en hoogstpersoonlijk gesprek. Luister naar Teus Eenkhoorn, een nuchtere tukker met boeddhistische neigingen! #musea #museums #openluchtmuseum

#16 Edwin van Huis, directeur van Naturalis in Leiden

59 min

Deze week in De Museoloog, Edwin van Huis, directeur van Naturalis in Leiden. Naturalis is niet alleen het grootste natuurhistorische museum van Nederland maar ook een enorm onderzoeksinstituut voor de biodiversiteit met maar liefst 120 wetenschappers. De wetenschappers leven in de systematische wereld van Linnaeus, terwijl het in het museum draait om de emotionele verbinding tussen mens en natuur. Het gaat er over de stuwende krachten van het leven op aarde, de wereld van sex en dood. Dát wat de cirkel van het leven in standhoudt. Edwin spreekt openhartig over de dilemma’s die je tegenkomt als je een waarachtig museum wilt zijn. Zo heeft Naturalis dit voorjaar de samenwerking beëindigd met Shell. Niet primair omdat het een oliebedrijf is maar omdat Shell de energietransitie niet oprecht stimuleert.  Tegelijkertijd pleit hij voor enige terughoudendheid bij het al te sterk positie nemen in het maatschappelijke debat. Meer dan de media en zelfs meer dan de wetenschap worden musea door het publiek vertrouwd. Maar die bijzondere positie brengt ook een bijzondere verantwoordelijkheid met zich mee in een gepolariseerde samenleving. Je wilt er immers zijn voor iedereen. Oprecht en waarachtig! Luister naar het verhaal van Edwin van Huis.

#15 Waarheid is een gevaarlijk argument!

12 min

Sinds de eeuwwisseling zijn we in een draaikolk van ontwikkelingen terechtgekomen. Het klimaat, stikstof, conflicterende wereldbeelden, populisme, autoritaire regimes, nepnieuws, kunstmatige intelligentie. Wat moeten we ermee? De kranten staan er vol van, politici wijzen ieder een andere kant op, de wetenschap helpt dapper mee, maar de tegenstellingen en de dilemma’s worden er niet kleiner op. Het is onze tragiek, de menselijke conditie, dat we ons een weg moeten blijven banen door al die tegenstrijdigheden.   Is dat de rol van musea? Mensen helpen te laveren in een stormachtige wereld? En tegelijk je mogen verbazen over de schoonheid, over de rijkdom. Gewoon kijken, nadenken, twijfelen, spreken, verwonderen?    Betrokken en geëngageerd. Maar liever niet al te activistisch, want dan kan je hoofd niet dwalen. Activisme is immers voorbij de twijfel. Jij en ik, we mogen stelling nemen maar het is de rol van musea te blijven zoeken en te blijven twijfelen. Om het gesprek te kunnen voeren. Waarheid is dan een gevaarlijk argument. Daarom is waarachtig belangrijker dan waar. Waarachtig is eerlijk, authentiek, oprecht en integer. Daarover gaat deze korte podcast, en ook mijn nieuwe boek “Echt – Het waarachtige museum”. Meer informatie daarover op mijn website www.odding.nl/

#14 Manfred Sellink directeur van het Museum voor Schone Kunsten in Gent

53 min

Deze week vertelt Manfred Sellink in De Museoloog over het belang van twijfel in het museum. Manfred is een groot kenner van de kunst en cultuur van de 16e eeuw, een tijd die hij beschrijft als een zoektocht naar wat het betekent om mens te zijn en wat die mens doet met het leven. Manfred vertelt openhartig over zijn tijd in Museum Boijmans, en in de musea in Brugge, Antwerpen en nu Gent. Over persoonlijke voorspoed en tegenslagen.  Uiteindelijk gaat hij terug naar de Griekse oudheid toen iedere stad van betekenis een eigen Mouseion had. Een plek waar de muzen werden vereerd maar ook een plek waar kennis werd bewaard, gedeeld en besproken. Het Mouseion was de plek waar Plato en Aristoteles met hun leerlingen samenkwamen om te filosoferen en te debatteren. We waren het bijna vergeten maar in het Griekse Mouseion ligt de oorsprong van het hedendaagse museum. Juist in onze turbulente tijd is het goed om terug te keren naar de echte wortels van onze musea.  Luister naar Manfred Sellink, over het belang van twijfel, vragen stellen en het waarachtige gesprek. #musea #museum #demuseoloog #podcast  https://www.odding.nl/

See all 66 episodes

–

0 ratings from members

5
4
3
2
1

Rate this podcast

Log in to rate and review the shows you listen to.

No reviews yet — be the first member to rate "De museoloog".

This podcast, its content and its artwork are not owned by, affiliated with, or endorsed by Castquire.

Keep listening

Discover more podcasts like this.

Up next

  1. Nothing queued. Use + Queue on any episode to line it up.

0:00 0:00